Wat een week ... CD

SIMON PHILLIPS - Protocol 4 (2017)

Veelgevraagd sessiedrummer ...

 ... soms wat langer in een band zoals bij Toto en op gezette tijden roert Simon Phillips zich ook via het uitbrengen van soloalbums. Dit is nummer 4 in de serie 'Protocol' al kan Protocol ook worden gezien als een band, nu bestaande uit Greg Howe (gitaar), Ernest Tibbs (bas) en Dennis Hamm (keyboards).
Er komt wat de huiskamer in zeg als 'Protocol 4'
onder de laser ligt. In een ruimtelijke productie waarbij iedere partij goed in de mix staat, laten deze vier giganten hun kwaliteiten optima forma horen. Natuurlijk, het is 'muzikantenmuziek' met veel solo's en tegen elkaar inspelen. De 9 tracks zitten echter ijzersterk in elkaar. Het is jazz-rock, vooruit fusion, waarbij associaties met Allan Holdsworth, Weather Report en Brand X opduiken. In 'Interlude' en 'Phantom Voyage' neemt men gas terug en dan drijven er ook wat 'world music' ingrediënten in de jazz-rocksaus.
Simon Phillips laat horen nog steeds een toonaangevende drummer te zijn die alle facetten van het vak beheerst. Wat wil je als je ziet waarmee hij samen speelde al die decennia. 'Protocol 4' is een ijzersterk instrumentaal album, een 'Peak Experience' waard, dat nog vaak zal worden opgezet. Harry de Vries (wat een week 36)

Focus - The Family Album (2017) 

Label: In and Out of Focus Records
Bandsite:
www.focustheband.com
Running Time: 

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Doorgaans ben ik geen voorstander van tussendoortjes met 'outtakes', 'first takes', experimenten en alternatieve uitvoeringen. Het resulteert vaak in een rommelig geheel en niet zelden bekruipt mij het gevoel "je hebt ooit niet voor niets besloten het op de plank te laten liggen". Al deze bezwaren gelden niet voor het uitstekende 'The Family Album' van Focus, de band die ook internationaal nog steeds razend populair is. Een dubbelaar die nieuwsgierigheid opwekt naar het binnenkort te verschijnen 'Focus XI'. Dat zal ook de bedoeling zijn.
Het album introduceert de nieuwe bassist Udo Pannekeet die Bobby Jacobs na 15 jaar vervangt. Naast oudgedienden Van Leer en Van der Linden bestaat Focus uit de geweldige gitarist Menno Gootjes, die al eerder voor de band speelde en na een onderbreking inmiddels ook alweer een jaar of zes terug is. Wat ik zo goed vind aan het geluid van Gootjes is dat je hoort dat hij een brede achtergrond heeft. Hij speelde (death-)metal,
rockabilly, hard rock, jazz en heeft zelfs een achtergrond in de klassieke hoek (o.a. te horen op de prachtige door Bach geïnspireerde compositie van zijn hand 'Two-part Interventions'). Al deze invloeden vind je terug in zijn spel binnen de wat hij noemt "regressieve rock" van Focus. En rocken kan hij zoals in het door Van Leer geschreven 'Song for Eva' waarin Gootjes van begin tot eind, tijdens de sessies voor Focus X, virtuoos soleert.
Op de twintig in verschillende landen opgenomen tracks krijgt ieder zijn kansen met eigen composities. Van Leer met mooie, klassiek getinte stukken op dwarsfluit ('Nature is our Friend' en 'Let us Wander'), Van der Linden met zijn 'drum poetry' ('Riverdance' en 'Spiritual Swung'), Pannekeet met zijn (fretless)bas ('Song for Yaminah' en 'Anaya') en Gootjes dus in 'Two-part Interventions' en 'Hazel'. Alle andere tracks zijn van Swung (improviserende sound checks voordat Van Leer verschijnt) of Focus-tracks. Vooral de spannende jamsessies uit Sao Paolo 'Mosh Blues' en 'The Fifth Man' bevallen mij zeer. Ook 'Five Fourth' behoort daartoe waarbij Van Leer de uitgeschreven partijen aan zijn kompanen gaf die het bij eerste lezing moesten spelen. De eerste take was zo goed dat het, terecht, op 'The Family Album' is opgenomen. 

Zoals ik al schreef  is het album ook een opmaat naar 'Focus XI'. Des te interessanter en opvallender is de compositie 'Clair-Obscur' die een inkijkje geeft in de sessies voor dat nieuwe album. Een ingetogen maar sterke compositie met een heerlijk tegen elkaar inspelende gitaar en bas die ondersteunend worden door de piano van Van Leer, alles in een jazzy maar toch typische Focussfeer. Dat belooft veel.
'The Family Album' is compositorisch en spel- en produktietechnisch van hoge kwaliteit, is zorgvuldig samengesteld en uitstekend verzorgd met o.a. wederom een hoes van Roger Dean. Reikhalzend kijk ik dan ook uit naar 'Focus XI'. De nieuwsgierigheid is namelijk meer dan gewekt, dat doel heeft 'The Family Album' ook gerealiseerd. Harry de Vries (11-2017)

Personnel:
Thijs van Leer - lead vocals, flute, Hammond Organ, piano, vocoder

Pierre van der Linden - drums, percussion
Menno Gootjes - electric and acoustic guitars
Udo Pannekeet - bass, fretless bass, drum programming
Bobby Jacobs - bass

Jo de Roeck - lead vocal on 'Fine Without You'
Ivan Lins - lead vocal on 'Santa Teresa'.
 

Discography (selection): 
In And Out Of Focus (1970)
Moving Waves (1971)  
Focus III (1972)  
Focus At The Rainbow (1973) 
Hamburger Concerto (1974)
 

Mother Focus (1975)  
Ship Of Memories (1976)  
Focus Con Proby (1977)  
Focus 8 (2003)  
Live At The BBC (2004)  
Focus 9 / New Skin (2006)  
Focus x (2012)
The Family Album (2017)

Wat een week ... CD

ROBERT PLANT - Carry Fire (2017)

Stilstand is achteruitgang ...

 ... is ook de mening van Robert Plant. Zo zingt hij in 'New World' "escape the old world, embrace the new world". Wil Jimmy Page een hereniging van Led Zeppelin, Plant bewandelt liever andere, nieuwe wegen. Met zijn Sensational SpeceShifters, zoals op het sterke 'Lullaby .. and the Ceaseless Roar' (2014), en ook nu weer op 'Carry Fire'.
Zijn terugkeer naar de 'countryside' van Wales, waar in de jaren '70 ook songs van Led Zeppelin werden gecomponeerd, heeft de folkinvloed in zijn muziek vergroot. Dat was nog wat meer op het vorige album te horen maar ook hier, vermengd met rock, jazzy akkoorden, dromerige klanken en licht experiment ('Keep It Hid') vooral door toetsenist John Baggott. Tien sterke songs met als uitschieters 'The May Queen', het prachtige 'Season's Song', het broeierige 'A Way With Words' en het Oosterse titelnummer. Eén zwakke song: de onnodige herbewerking van 'Bluebirds Over The Mountain' in samenzang met Chrissie Hynde.
Getooid in een mooie hoes met een foto van Robert Plant met een lichtval alsof Rembrandt zichzelf geschilderd heeft, toont 'Carry Fire' de inspiratie en creativiteit die Plant nog steeds volop heeft, geholpen door de frisse kijk op muziek van zijn relatief jonge kompanen. Kom op Jimmy, sla ook eens links- of rechtsaf! Harry de Vries (wat een week 35)

John Wetton - Akustika I & II (2017) 

Label: Primary Purpose/Cherry Red Records
Bandsite:
http://www.johnwetton.com/
Running time:
115:51
 

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


De afgelopen jaren is de markt overspoeld met verzamelalbums en liveregistraties van John Wetton. Kwalitatief niet altijd even goed en vaak met songdoublures, soms zelfs op hetzelfde album. Dat is nu deels ook het geval maar het niveau op 'Akustika/Akustika II' is hoog. Het kan ook zijn dat de ontijdige dood van 'de stem van de prog' begin dit jaar mij anders naar deze dubbelaar doet luisteren. Hoe dan ook, het gebodene is prima te verteren en bestaat uit een remaster van 'Akustika' uit 1996 en een nog niet eerder verschenen concert uit 2005. Door John nog vlak voor zijn overlijden geselecteerd.
John Wetton treedt op beide schijven in zijn eentje op, gewapend met gitaar en keyboards en soms een voorgeprogrammeerde partij. Gitaar spelen en tegelijkertijd keyboards lijkt mij namelijk onmogelijk. Wetton alleen op het toneel heeft ook iets tragisch: of is het 'alleen' maar niet 'eenzaam' zonder band?
Schijf 1 bevalt mij het best, toe te schrijven aan het zuivere en hardere geluid, en bevat 12 tracks opgenomen in Amerika in 1995. Wetton is uitstekend bij stem,
zingt assertief maar schakelt met gemak naar fragiele ingetogenheid, speelt sterk gitaar en er zijn prachtige toetspartijen te horen. De uitvoeringen en min of meer in elkaar overlopende tracks '30 Years', 'Only Time Will Tell' en 'Book of Saturday' zijn prachtig. Maar ook 'Rendez Vous 6:02' is een uitschieter. 
Ook de tweede schijf met 15 tracks kent zijn hoogtepunten. Het geluid is wat minder gepolijst en iets te zacht, maar daar is uiteraard wat aan te doen. Met indrukwekkende uitvoeringen van o.a. 'Emma', 'Starless' en 'The Nightwatch'. Een tweede keer de lofzang 'Voice of America' had voor mij niet gehoeven. Maar de doublures 'Book of Saturday' en 'Rendez-vous 6:02' bijvoorbeeld weer wel. Wetton lijkt 10 jaar later iets meer moeite te hebben met het hoog maar de vocale kwaliteit ligt bij Wetton op dat moment nog steeds veel hoger dan bij veel hedendaagse zangers in het proggenre.
'Akustika-Akustika II' is een prachtig album, een terechte hommage aan een ikoon uit de progressieve muziek, die ons veel te vroeg verliet maar ons 'opzadelde' met een zaligmakende en ongeëvenaarde nalatenschap vanuit King Crimson, UK, Asia, Icon en zijn solowerk. Thanks John! Harry de Vries (10-2017)

Personnel: 
John Wetton - guitars, keyboards, vocals

Discography (solo, studioalbums): 
Caught In The Crossfire (1980)
Jacknife (1991)
Voice Mail (1994)
Battle Lines (1994)
Chasing the Dragon (1995)
Arkangel (1998)
Nomansland (1999)
Sinister (2001)
Rock of Faith (2003)

One Way Or Another (2003)
Amata (2004) 
Agenda (2006)

Wat een week ... CD

GARCIAPHONE - Dreameater (2017)

Geboren uit boosheid ...

 ... maar verstild uitgewerkt met hoop op de toekomst. Dat doet Garciaphone, dit keer slechts bestaande uit de Fransman Olivier Perez, op 'Dreameater'. Perez die op andere albums, zoals op Constancia uit 2013, ook met een band werkte.
Perez was zo teleurgesteld in de wereld - o.a. door de terreur, ook in zijn eigen land - en in de muziekbusiness dat hij letterlijk geen dromen meer had. Zijn dromen waren opgegeten door de belabberde context. Zijn plan was een agressief album te maken maar al componerende kwam hij er achter dat een verstilde uitwerking van de 10 sterke tracks beter was om zijn boosheid los te laten. Hoewel de tracks klein zijn gehouden gebeurt er veel. Wat op het eerste gehoor 'folky songwritermuziek' lijkt is gelardeerd met inventieve loopjes op gitaar en piano, onverwachte 'breaks' en drums die een melodie lijken te spelen, waardoor de muziek de 'progressieve' toets krijgt waar de bezoekers van AFTERglow zo van houden. Bovenal is 'Dreameater' verpakt in een prachtig, helder geluid.
'Don't Let It Die Like This', 'Heirmet', 'I'll Be A Riddle' en 'Dusk' zijn mijn favorieten maar het album kent geen zwakke punten. Perez, die in smetteloos Engels zingt, verdient als Garciaphone aandacht. De muziek is te mooi en te spannend om links te laten liggen. En ten slotte .. het verhaal kent een goed einde: zijn dromen zijn 's nachts ook weer terug! Harry de Vries (wat een week 34)

Phoenix Again - Unexplored (2017) 

Label: Black Widow Records
Bandsite:
www.phoenixagain.it
Running Time:
43:59

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Phoenix Again is grotendeels een band van een Italiaanse familie, zag het levenslicht begin jaren '80 en werd opgericht door de broers Claudio, Sergio en Antonio Lorandi. Eind jaren '90 besloot men het symfonische bijltje erbij neer te gooien. In 2007 overleed echter Claudio en dat was de katalysator om toch weer op te gaan treden, als een eerbetoon. Toen ook nog de zoons van Antonio toetraden werd de muzikale familieband nog sterker. Aangevuld met Andrea Piccinelli op keyboards en Silvano Silva op drums bracht men recent 'Unexplored' uit, het vierde studio-album (al was het debuut een tape).
Laat ik maar met de deur in huis vallen: het is een heerlijk album gevuld met traditionele symfonische rock, technisch sterk gespeeld, gevat in een kraakheldere produktie en bovenal goede composities waarin men zich niet verliest in eindeloze solo's en moeilijkdoenerij maar waarin alles op de juiste plaats valt. 
Zoals het symfonische rock betaamt domineren de toetsen van Piccinelli die zowel op orgel en Mellotron geweldige partijen neerzet. Zijn gedoseerde en overzichtelijke solo's refereren aan Rick Wakeman en Keith Emerson. Maar ook het solo-gitaarwerk van Sergio Lorandi vindt zijn weg  o.a. in het sterke 'Whisky' waarin alle registers open gaan. 
Het album is grotendeels instrumentaal, er wordt slechts in twee van de acht tracks gezongen en in 'Silver' wordt er met woordloze zang gestrooid. Italianen die in het Engels zingen blijft echter een probleem zoals te horen valt in het door de overleden broer Claudio Lorandi geschreven 'To Be Afraid'. De geweldige, zo niet briljante gitaarsolo op driekwart van het nummer maakt echter veel goed.
'Unexplored' draait heerlijk weg. Natuurlijk schemeren de invloeden van de 'groten' uit de jaren '70 er in door maar juist daarom kan dit album voor de liefhebbers van op klassieke leest geschoeide symfonische rock geen miskoop zijn. Harry de Vries (10-2017)


Personnel:
Antonio Lorandi - bass guitar, vocals
Silvano Silva - drums, percussion, vocals 

Sergio Lorandi - acoustic and electric guitars, vocals
Andrea Piccinelli - keyboards 

Giorgio Lorandi - percussion, vocals
Marco Lorandi - electric guitars, vocals 

Alessandra Lorandi - vocals

Discography:
Alchimie (1991)
Three Four (2010)
Live in Flero (2012)

Look Out (2014)
Unexplored (2017)

Wat een week ... CD

HATFIELD AND THE NORTH  - Hatfield & the North (1974)

RIP Phil Miller ...

 ... de idiosyncratische, heerlijk eigenwijze gitarist van o.a. Matching Mole, National Health, Hatfield and the North en In Cahoots, tot voor kort nog actief in het clubcircuit. Op 18 oktober overleed hij na een ziekbed, dan weet u het wel. Op 27 oktober zal hij in Londen worden begraven.
Robert Wyatt zei ooit over hem "Phil Miller would rather play a wrong note than a note that somebody else had ever played". Dat herken ik wel van de keren dat ik hem live zag o.a. met Hatfield - voorovergebogen over zijn gitaar in een wat vreemde houding, alsof hij zich verbaasde over zijn gitaar en zijn handen - en dat is ook te horen op alle albums waarop hij meedeed.
Afgelopen week was ik op Terschelling toen ik hoorde van Miller's dood, het raakte mij, zoals ook de dood van Pip Pyle dat in 2006 deed, toen Hatfield juist weer bij elkaar was. Ik maakte een klein monumentje voor Miller in het zand. Een tijdelijk monumentje, zoals alles tijdelijk is. Sentimenteel? Zal mij een zorg zijn. Hatfield is nu gehalveerd en zal nooit meer optreden. Richard Sinclair en Dave Stewart zullen dat ongetwijfeld ook zo voelen. Harry de Vries (wat een week 33) 


Phil Miller (1949-2017)

Motorpsycho - The Tower (2017) 

Label: Psychobabble
Bandsite:
http://motorpsycho.no/
Running Time:
41:17 + 43:22
 

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(max. score)


Na het geweldige 'Here be Monsters' (2016) verliet drummer Kenneth Kapstad Motorpsycho om zich volledig toe te gaan leggen op de hardrockband Spidergawd. Door menig Psychonaut werd deze keuze met argwaan bekeken: zou men de 'klap' van het vertrek van deze eminente drummer kunnen opvangen? Een jaar na zijn vertrek brengt men het dubbelalbum 'The Tower' uit en alle angst blijkt ongegrond want de band heeft hun beste album ooit uitgebracht! Terwijl  'Trust Us' (1998) en 'The Death Defying Unicorn' (2012) al meesterwerken waren. Men blijkt een patent te hebben op het adequaat kunnen vervangen van drummers. Nu blijkt ook dat de nieuwe drummer Tomas Jarmyr een slagwerkstijl bezit die nodig is om de typische Motorpsycho-sound te kunnen vervolmaken en te verrijken
Hoewel Motorpsycho bekend staat als een psychedelische rockband, speelt de band sinds de oprichting in 1989 door Saether, Ryan en (ex)drummer Kjell Runar Jenssen een veelheid aan stijlen: rock, jazz, metal, folk, psychedelica, indie en americana. Onder het alter ego The International Tussler Society heeft men zelfs twee niet onverdienstelijke country & western albums uitgebracht.
'The Tower' is te omschrijven als een eigentijdse ode aan het beste wat de psychedelische progressieve muziek uit de 20e eeuw heeft voortgebracht via de herkenbare Motorpsycho sound waarin nooit sprake is van epigonisme. We horen referenties aan King Crimson (titeltrack), Pink Floyd ('A.S.F.E.') en aan Yes (de orgastische geluidsclimaxen van 'Ship of Fools' brengen de finale van 'The Gates of Delirium' (1974) in herinnering). En om 'minimal music' tonen heen gevlochten composities zoals Soft Machine dat ooit deed (o.a. 'A Pacific Sonata'). Mocht de suggestie ontstaan dat 'The Tower' slechts refereert aan de Britse progressieve muziek uit de vorige eeuw, dan is dat een misverstand. De bewondering voor de Amerikaanse (psychedelische) westcoast sound van de 60-ties en vroege 70-ties is eveneens hoorbaar zoals in de sfeervolle vocale harmonieën op de tweede schijf á la The Beach Boys, The Byrds en Crosby, Stills, Nash.
Motorpsycho heeft met 'The Tower' een waar kunstwerk afgeleverd dat, ondanks de retro invloeden, zeer eigentijds maar bovenal klinkt als Motorpsycho. De eigenzinnige referenties aan de groten van de vorige eeuw maken dat dit album door muziekliefhebbers binnen verschillende generaties zal worden gewaardeerd. Ik kijk vol verlangen uit naar de concerten die de band deze maand in Nederland zal geven. Een aantal tracks op dit album lijkt zich uitstekend te lenen voor de bekende live-exercities die gekenmerkt zijn door meeslepende en door merg en been gaande gitaarimprovisaties van Ryan, gelardeerd met oorverdovende 'noise' en andere psychedelische geluidseffecten, een vermogen waar de band patent op heeft. Henk Vermeulen (10-2018) 


Personnel: 
Bent Saether - bass, vocals 
Hans Magnus Ryan - guitars, vocals 
Tomas Jarmyr - drums 
With: Alain Johannes - vocals, guitars, flute 

Discography (studio albums): 
Lobotomizer (1991) 
Soothe (1992) 
Demon Box (1993) 
Timothy’s Monster (1994) 
Blissard (1996) 
Angels and Daemons at Play (1997) 
Trust Us (1998) 
Let Them Eat Cake (2000) 
Phanerothyme (2001) 
It's A Love Cult (2002) 
Black Hole/Blank Canvas (2006) 
Little Lucid Moments (2008) 
Child Of The Future (2009) 
Heavy Metal Fruit (2010) 
The Death Defying Unicorn (2012) 
Still Life with Eggplant (2013) 
Behind the Sun (2014) 
Here be Monsters (2016) 
The Tower (2017)