Wat een week ... CD

THE GARDENING CLUB - The GC (1983/2016)

Uitgebracht in 1983  ...

 ... terwijl de kruitdampen van de punk en new wave nog nauwelijks waren opgetrokken, werd 'The Gardening Club' van Martin Springett gezien als "the right album at the wrong time". Het werk is dan ook aan de aandacht ontsnapt. Vandaar deze prachtige reissue van Gonzo Multimedia met indrukwekkend art-work en vijf bonustracks.
De 15 tracks laten klassieke progressieve rock horen met invloeden vanuit de symfo en folk met veel associaties met de vroege Genesis en vooral Camel. Daar waar de blazers een rol spelen hoor ik zelfs een vleugje Soft Machine. De zang van Springett is prachtig, op sommige momenten iets te mooi en te braaf, daar had wel een rafeltje aan mogen hangen. De uitgebreide bezetting speelt technisch hoogstaand en het geheel is gevat in een mooie, warme produktie. 

Ik kan mij inderdaad voorstellen dat in 1983 de aandacht uit ging naar andere muziek. De neo-prog die in die tijd ook opkwam verdroeg dit soort werkstukken ook minder. Juist daarom is deze reissue zo terecht want het is een uitstekend album met melodische progressieve rock. Springett is nog actief en bezig met een nieuw album van The Gardening Club. Laat het nu niet weer aan de aandacht ontsnappen! Harry de Vries (wat een week 01)

THE INEVITABLE EDITOR'S ORGASM 2017
PROG TOP 10 HARRY DE VRIES  

 
01 LIFESIGNS - CARDINGTON
Weldadige 'melting pot' met als uitkomst excellente progrock




02 ROGER WATERS - Is This the Life We Really Want?
Wie maakt er nog briljante muziek dat ook nog een politiek statement is: Waters!
03 SIMON PHILLIPS - Protocol 4 
Toonaangevende drummer maakt ijzersterk, instrumentaal jazz-rock album
04 CAIRO - $@Y
Het klinkt fris, het tintelt, het visualiseert, het zet aan tot op zetten, en nog een keer en ...
05 DANIEL CAVANAGH - Monochrome  
Lid van de Anathema-familie maakt prachtig, verstild album dat aanzet tot contemplatie
06 DUSAN JEVTOVIC - Answer
Excellente progressieve jazz rock waarin erupties en subtiliteit elkaar afwisselen
07 PHOENIX AGAIN - Unexplored
Op klassieke leest geschoeide symfonische rock van hoge kwaliteit
08 NORDIC GIANTS - Amplify Human Vibration
Cinematografische ambient rock die binnen komt
09 TOHPATI ETHNOMISSION - Mata Hati
Jazz rock, folk, etnische invloeden meesterlijk geïntegreerd door gitarist Tohpati       
10 TANGERINE DREAM - Quantum Gate
Froese geeft excellent stokje door aan jonge bandleden, ook goed voor dancefeesten

Net buiten de prijzen: Robert Plant 'Carry Fire'/The Black Angels 'Death Song'/David Gilmour 'Live at Pompeii'/Peter Hammill 'From the Trees'

NON-PROG TOP 5 HARRY DE VRIES  


01 THE FLAMING LIPS - OCZY MLODY
Meesterwerk van deze heerlijk eigenwijze band






02 RYAN ADAMS - Prisoner 
Tekstueel en muzikaal raakt hij mij in al mijn vezels 
03 MOON MOON MOON - Help! Help! 
Melancholische mix van pop, rock, lo-fi, indie, folk als ontsnapping aan de werkelijkheid  
04 SUFJAN STEVENS - Planetarium
Sferische, astronomische reis dicht in de buurt van een meesterwerk  
05 GARCIAPHONE - Dreameater
Inventieve folky songwriter muziek, geboren uit boosheid met hoop op de toekomst 

PROG TOP 10 HENK VERMEULEN

 
01 MOTORPSYCHO - The Tower
Briljante ode aan de muzikale verlichting van de 60's & 70's





02 THE BLACK ANGELS - Death Song
Naargeestig, sinister, onheilspellend en vooral psychedelisch
03 THURSTON MOORE - Rock 'n Roll Consciousness
Kippenvel opwekkende integratie van subtiel en grof gitaargeweld 
04 DREAM SYNDICATE - How Do I Find Myself Here? 

Geslaagde come back van neo-psychedelische band
05 SILVERT HOYEM - Live at Acropolis
De magie van Hoyem komt tot leven in Athene

06 MOONDUO - Occult Architecture Volume 1    
Opzwepende space rock

07 DEATH ALLEY - Live at Roadburn 
Sfeervol psychedelisch gitaarrock album
08 OCS - Memory of a Cut Off Head 
De tedere kant van John Dyer
09 KING GIZARD & THE LIZARD WIZARD - Sketches of Brunswick East
Sprookjesachtige liedjes, weergaloos vertolkt door workaholics
10 AMPLIFIER - Trippin' with Dr. Faustus 
Geweldig rehabilitatie na mindere periode

Net buiten de prijzen: Red Mountains 'Slow Wander'/Roger Waters 'Is This The Life We Really Want?'/Black Sabbath 'The End'/Electric Wizard 'Wizard Bloody Wizard/The Pineapple Thief 'Where We Stood' 

NON-PROG TOP 10 HENK VERMEULEN

 
01 OFFA REX - The Queen of Hearts
Pentangle en Fairport Convention revisited







02 CONOR OBERST - Salutations
De breekbaarheid van Oberst's stem is uniek
03 DAVID RAWLINGS - Poor David's Almanack
Sfeervol 'country and western' album
04 JASON ISBELL AND THE 400 UNIT - The Nashville Sound

Sterke veelzijdige Americana, album doet zijn naam eer aan
05 DAN AUERBACH - Waiting on a Song

Tien prima neuriebare liedjes
06 JEFF TWEEDY - Together at Last
'Naakte' Wilco-liedjes voor bij de open haard
07 NITTY GRITTY DIRT BAND - Anthology 
Schitterende bloemlezing van belangrijke 'roots' band
08 NEIL YOUNG - Hitchhiker
Beter laat dan nooit. Wat klonk zijn stem toen mooi!
09 RYAN ADAMS - Prisoner

Wederom een Adams-plaat die er toe doet
10 ALL THEM WITCHES - Sleeping Through the War 
Psychedelische blues rock, had ook in de proglijst gekund

Wat een week ... CD

TANGERINE DREAM - Quantum Gate (2017)

Edgar Froese's  ...

 ... zwanenzang. Het was zijn uitdrukkelijke wens dat na zijn overlijden (begin 2015) 'Quantum Gate' van Tangerine Dream zou worden uitgegeven. Zijn kompanen Thorsten Quaeschning, Ulrich Schauss en Hoshiko Yamane hebben daar met liefde voor gezorgd. Het album moest het startschot zijn van de 'Quantum Years', een nieuwe periode in het bijna 50-jarig bestaan van deze grensverleggende band.
En het is een klinkend startschot. Want wat deze vier laten horen is een dynamische, eigentijdse vertaling van de door sequencers gedreven electronische muziek waarmee Tangerine Dream zo bekend werd. Up-tempo tracks met intrigerende lijnen en repeterende ritmes die je in een 'trance' brengen, zeker als de volumeknop wordt opengedraaid. De negen hallucinerende composities kunnen jongere generaties die zich op 'dance' of aanverwante muziekstijlen richten, zeker aanspreken. Zou Froese dat bedoeld hebben met de tracktitel 'It's Time to Leave When Everyone is Dancing'? 
'Quantum Gate' is weliswaar de zwanenzang van de legendarische Edgar Froese maar hij geeft het stokje op eminente wijze door aan zijn jongere bandleden. Die kunnen hier zeker mee voort. Een nieuwe fase is aangebroken! Harry de Vries (wat een week 38)

Lifesigns - Cardington (2017) 

Label: Lifesigns Music
Bandsite:
www.lifesigns.me
Running Time: 49:36

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(maximum score of 5 JoJo's)


In een aantal reviews van het tweede album 'Cardington' van Lifesigns las ik veel lovende woorden maar ook dat het album niet uitblinkt in originaliteit. Heren en dames (ik denk niet genderneutraal) recensenten: alles is al een keer gedaan! Ik heb zelden of nooit een album beoordeeld waarbij zich geen associaties met andere bands voordeden. Originaliteit bestaat niet (meer). Dat gezegd hebbende durf ik de stelling aan dat we bij 'Cardington' over een meesterwerk mogen spreken.
Lifesigns is bekend door frontman John Young (o.a. Asia), door de inmiddels vertrokken, exhibitionistische bassist Nicky Beggs en door hun prima studiodebuut 'Lifesign' (2013). 'Cardington' is een weldadige 'melting pot', een optelsom van symfonische rock á la Genesis, jazz-akkoorden, gitaarstrepen á la Hackett, hoor ik ook niet wat snufjes IQ en Pendragon, soms wat funky ritmes, prachtige, volle keyboards, sterke solo's op gitaar, goede zang van Young, gedoseerde maar 'poppy' thema's zoals Asia dat ook al vroeg beheerste en melodielijnen die zich snel in het hoofd nestelen. De uitkomst van deze optelsom is excellente progressieve rock, gezet in een sterke produktie en heldere mix. En een bijzondere hoes, wat wil een mens nog meer. 

Iedere track van de in totaal 7 is raak, alleen maar hoogtepunten zoals de verrassende opener en tien minuten van 'N' waarin teveel gebeurt om op te noemen, de wendingen in 'Voices In My Head' en in 'Chasing Rainbows en het met een heerlijk zangthema gezegende 'Different'. En daarmee doe ik de rest weer tekort.Om te weten wie welke gitaarpartijen speelt - Dave Bainbridge (o.a. Iona, Strawbs), Robin Boult (o.a. Fish), Menno Gootjes (o.a. Focus) of Niko Tsonev (o.a. Steven Wilson) - is op de bandsite een zgn. 'guitar map' te vinden. Wel slordig dat Gootjes en Tsonev niet worden vermeld in de hoestekst, terwijl er wel plaats is voor het noemen van onnutte informatie over maar liefst 16 'executive producers'!,
Het gebeurt niet vaak meer dat ik 's ochtends wakker word en denk "gauw dat album weer opzetten', in dit geval 'Cardington'. Ook al schrijvend staat het album weer op. Waar eindigt hij in de eindejaarslijst 2017? Ik weet het al, u als lezer nog niet. Over een week of wat bij de publicatie van 'The Inevitable Editor's Orgasm' weet u het wel. Harry de Vries (12-2017)

Personnel:
John Young - keyboards, lead vocals  
Frosty Beedle - drums, percussion, background vocals
Jon Poole - bass, bass pedals, background vocals

with: 
Dave Bainbridge - guitar
Robin Boult - guitar
Menno Gootjes - guitar 
 

Niko Tsonev - guitar  
Chris Taylor - background vocals

Discography:
Lifesign (2013) 
Under The Bridge/Live In London (2015)  
Cardington (2017)

Wat een week ... CD

DANIEL CAVANAGH - Monochrome (2017)

Ideale plaat ...

 ... voor de donkere dagen van het jaar. Daniel Cavanagh, een van de leden van de Anathema-familie, heeft met 'Monochrome' een persoonlijk en emotioneel document gemaakt over verlies, dromen, de mooie en minder mooie aspecten van het leven.
Cavanagh speelt alle instrumenten zelf - doet dat op een hoog niveau - terwijl de intense vocalen door hemzelf maar ook door Anneke van Giersbergen worden verzorgd. Haar ragfijne stem past goed bij de sferische muziek die lijkt op 'een muzikaal ingetogen Anathema'. Hoewel de onderwerpen soms kil zijn ademt het album warmte uit, met hoop voor de toekomst want "some dreams come true" (titel laatste track). De zeven tracks raken allen de gevoelige snaar met als piekervaring de gitaarsolo in 'This Music'.  
De muziek en de teksten op dit prachtige werkstuk zetten aan tot contemplatie, zo goed passend bij het einde van het jaar. Een plaats in de aankomende Top 10 van 2017 is bovendien onvermijdelijk. Harry de Vries (wat een week 37)

Alan Simon - Excalibur IV (2017) 

Label: Babaika Productions
Bandsite:
http://www.alansimononline.com/eng.html
Running Time: 
72:54
 

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


'Excalibur IV: The Dark Age of the Dragon' is de opvolger van de gelijknamige trilogie. De vorige delen zagen het levenslicht tussen 1999 en 2012. Alan Simon is een Franse folkrock componist die vooral geassocieerd wordt met Bretons-Keltische folk met thema's uit de Keltische geschiedenis en mythologie. En houdt het gedachtengoed van de Bretonse grootheid Alan Stivell, die overigens participeert in dit album, in ere.
Projecten van Simon zijn vaak grootschalige bombastische rock opera’s. In dat opzicht zou hij de equivalent van Arjan Lucassen (o.a. Ayreon) kunnen zijn. Simon werkt in elk project samen met gevestigde namen o.a. Alan Parsons, John Wetton, Jon Anderson, Justin Hayward en Maddy Prior. Zo horen we op 'Excalibur IV' o.a. prachtig saxofoongeluid van John Helliwell (Supertramp), de tedere Keltische vocalen van Maire Brennan en Alan Stivell, de theatrale stemmen van John Sadler (Saga) en Bernie Shaw (Uriah Heep) en het krachtige doch gevoelige stemgeluid van Sonja Kristina (Curved Air). En bovenal de herkenbare gitaarexercities van Martin Barre (Jethro Tull).
Elk album van het Excalibur kwartet bevat een concept binnen de mythologie van het Magische Zwaard van Pendragon, de vader van Koning Arthur. Zo ook ‘The Dark Age of the Dragon’. De folkrock liefhebber die bombast niet schuwt zal genieten van dit Keltische rockopera geweld. Maar ook voor de Kelt-rockliefhebber die wars is van bombast biedt dit album luistergenot omdat er genoeg keltische songs op staan zonder theatrale aspecten. De liefhebber van Keltische rock die geen zin heeft om zijn CD speler te programmeren kan echter beter deel 2 van het kwartet opzetten: 'Excalibur II: The Celtic Ring' (2007). Dat album bevat louter Kelt-rock pareltjes zonder theatrale aspecten en in de geest van Alan Stivell, de koning van dit genre. Henk Vermeulen (12-2017)


Personnel: 
John Helliwell - saxophone 
Martin Barre - electric guitars, mandolin 
Paolo Bardini - electric guitars 
Basile Leroux - electric guitars 
Massimo Palermo - bass 
Jesse Siebenberg - bass, drums, electric guitars, backing vocals 
Guido Carli - drums 
Claudio Fossati - drums 
Marco Fadda - percussion 
Marco Canepa - keyboards and programming 
Basile Leroux- acoustic guitars 
Paolo Ballardini - acoustic guitars 
Alan Simon - acoustic guitars. Guimbarde, harmonica, backing vocals 
Paolo Ballardini - mandolin 
Konan Mevel - merlin whistle and red pipe 
Louis Marie Seveno - violon and Rebec 
Alan Stivell - vocals and celtic harp 
Siobhan Owen - celtic harp, backing vocals
Daniella Piras - flute 
Maire Brennan - backing vocals 
Roberto Tiranti - backing vocals
& The Bohemian Symphony Orchestra Prague


Discography: 
Le Petit Arthur (1994) 
Les Enfants du Futur (1996) 
Excalibur I, La Légende des Celtes (1999) 
Excalibur, Le Concert Mythique (live, 1999) (2000) 
GAIA (2003) 
Excalibur II, L'Anneau des Celtes (2007) 
Anne de Bretagne (2009) 
Live "Anne de Bretagne au chateau des ducs" (2010) 
Excalibur III, The Origins (2012) 
Excalibur IV, Dark Age of the Dragon (2017)

Wat een week ... CD

CAIRO -  $@Y (2017)

Eigentijdse progrock ...

 ... dat laat de Engelse band Cairo - niet te verwarren met hun niet meer bestaande jaren '90 naamgenoot - onder de bezielende leiding van Rob Cottingham (o.a. Touchstone) horen op hun debuut. En hoe, een waar topalbum.
Het in een geweldige productie gehulde '$@Y' beweegt zich in de contreien van Anathema, met vleugjes Rush, Genesis en Ayreon maar laat vooral een eigen gezicht zien. Waaruit bestaat dat dan? Lastig te zeggen, het is het geluid, de electronica, de zang van Cottingham en van zangeres Lisa Driscoll, de composities, de speltechnische vaardigheid van het vijftal, de dynamiek. In ieder geval klinkt het fris, het tintelt, het visualiseert, het zet aan tot nog een keer beluisteren en nog een keer en nog een keer. 
Dertien kakelverse, sterke composities, melodieus, fel, dan weer fragiel met als uitschieters 'Shadow's Return' en 'Nothing to Prove', ook in de reprise. Het commerciëler  'Katrina' is een cesuur want daarna neemt men wat gas terug in de briljante tracks 'Random Acts of Kindness Part 1' en het emotievolle 'Back From The Wilderness'. Niet voor niets is het niemand minder dan Steve Hackett die band en album aanprijst. En terecht. '$@Y' eindigt zonder twijfel hoog in de eindejaarslijst. Harry de Vries (wat een week 36)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Dave Kerzner - Static (2017)

Label  Dave Kerzner
Score  3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    

Het meesterschap
ligt in de dosering, in 'de kunst van het weglaten'. Die competentie beheerst Dave Kerzner (Sound of Contact) op het conceptalbum 'Static' slechts zelden. Met o.a. Nick D'Virgilio, Colin Edwin, Durga McBroom en Steve Hackett (geweldige solo in 'Dirty Soap Box'), verzandt Kerzner regelmatig in volledig 'over the top' prog, met als ultieme, diffuse geluidsmuur 'The Truth Behind'. Nu is dat ook een verbeelding van onze hectische maatschappij maar een paar tandjes minder (productioneel, muzikaal en qua lengte) was nodig geweest. Hij zegt zelf dat de combi van "nieuwe prog met retro prog" hem aanstaat. Ik hoor echter weinig nieuws. Is er dan niets te genieten? Ja hoor er zijn sterke momenten in 'Hypocrites', virtuose soli op de keyboards en prima melodische lijnen. Maar het is allemaal veel, meer dan 'veel' dus 'teveel'.   


Keith Emerson Plays Emerson (2002/2017)

Label Cherry Red Records 
Score 4 (out of 5 JoJo's)



 

Nog steeds kan ik niet wennen aan het idee dat Keith Emerson en Greg Lake er niet meer zijn. Gelukkig leeft hun muziek voort. Nu via de remaster van 'Emerson Plays Emerson'. Het is een allegaartje - met klassieke composities voor piano, filmmuziek, jazzy stukken, covers. ragtime, boogie woogie en pastorale, bijna ambient muziek - maar het geeft nogmaals een mooi inkijkje in wat deze gigant allemaal kon op de keyboards. Een voorbeeld voor velen. Dit soort uitgaven zijn geen veeldraaiers. Het zijn voor de fans stukjes die de puzzel 'Emerson' compleet maken. Het stelt het beeld van deze artiest nog scherper.

WRS - Lighthouse (2017)
 

Label Moonjune Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)



Voorganger 'The Stonehouse'
(2017) van Wingfield, Reuter, Sirkis beviel mij wel. Dat geldt, in iets mindere mate, ook voor 'Lighthouse' (mooie hoes!). De geïmproviseerde jazz-rock met fragmentjes late King Crimson, is dreigend, spannend en onverwacht. De touch-guitar van Reuter doet de keyboards vergeten. Luister maar eens naar de sterke opener 'Zinc'. Toch enige kritiek. Meer rustpunten zouden welkom zijn binnen het vermoeiende geheel van 7 tracks die soms ook nog bijna een kwartier duren. En als muzikant moet je ook tijdig een punt durven zetten achter de improvisaties. 'Magnetic' begint namelijk sterk maar ontspoort gaandeweg volledig en loopt uit in een 'over-the-top' kakafonie waarin ik de weg geheel kwijt ben. Improviseren is ook doseren heren! Goed maar toch iets minder dan het debuut.